Pojawiła się nowa książka cenionego hiszpańskiego pisarza Eduardo Mendozy: „Brak wiadomości od Gurba”. Jest to znakomita opowieść o perypetiach kosmitów na ziemi, utrzymana w lekkim tonie, jak zwykle ironicznym, parodiująca Ziemian i ich zwyczaje. Eduardo Mendoza pochodzi z Barcelony, jest z wykształcenia prawnikiem. Pracował m.in. jako tłumacz przy ONZ, włada językiem francuskim i katalońskim. Nazywany jest często mistrzem ironicznego dowcipu. Jego styl jest rozpoznawalny i bardzo charakterystyczny, czuć w nim niezwykłą lekkość pióra i inteligentne poczucie humoru. Jego książki to faktycznie rzeczy do poczytania, dla dobrej przyjemności. Mendoza lubi śmiać się z ludzkich ułomności, z wad i dziwactw, przy czym zalicza do tego również własne przywary. Jego najnowsza książka tchnie również tego typu humorem. Dwójka kosmitów obdarzonych wysoką inteligencją i matematycznymi zdolnościami zjawia się w Barcelonie. Jeden z nich (Gurb) wyrusza w miasto, niestety kontakt się urywa. Drugi postanawia więc go odnaleźć – i tak zaczyna się seria perypetii kosmity, który próbuje wtopić się w tłum i nie wyróżniać w miejskiej dżungli. Czytelnik ma okazję spojrzeć na swoje zachowania i zwyczaje z nowej perspektywy, co naprawdę przypłaci łzami śmiechu. „Istoty ludzkie to stworzenia odznaczające się różnym wzrostem. Najniższe są tak niskie, że gdyby wyższe nie woziły ich w wózkach, to zaraz zostałyby rozdeptane. Najwyższe rzadko przekraczają 200 cm długości. Zadziwiające jest to, że kiedy leżą, mierzą dokładnie tyle samo. (…) Chodząc, przemieszczają się z tyłu do przodu, a żeby tego dokonać, muszą, zdaje się, zrównoważyć ruch nóg energicznymi wymachami rąk. Te, które najbardziej się spieszą, wzmacniają wymachy rąk za pomocą skórzanych teczek albo walizeczek zwanych Samsonite, zrobionych z materiału pochodzącego z innej planety.”

dodaj do

Naprawdę nazywała się Cecilia Sophia Anna Maria Kalogeropoulou. Była światowej sławy śpiewaczką operową obdarzoną niepospolitym głosem. Książka Alfonso Signorini opisuje szczegóły z prywatnego życia artystki.

Genialna i ambitna

Jej kariera trwała krótko, ale przez 18 lat występowania na scenie poznała pozwoliła poznać się z wielu stron.

Znakomita śpiewaczka o niezwykłej skali głosu – mocnym sopranie, była niezwykle ambitna. Gdy nie podobał jej się występ – potrafiła o tym widowni powiedzieć i wyjść ze sceny. Kłóciła się z reżyserami sztuk. Wprowadziła jednak novum do operowych występów – nie tylko odśpiewywała arię, ale też odgrywała daną rolę.

Zakochana nieszczęśliwie

Książka Alfonso Signorini pokazuje Callas od prywatnej strony, a mianowicie romansu z miliarderem Arystotelesem Onassisem. Zbiera w niej fakty i wyjaśnia domysły na temat ich związku.

Mimo że sztuka była całym jej życiem,  potrafiła ją rzucić dla swego wybranka z dnia na dzień. I snuć marzenia o rodzinie (Maria zaszła w ciążę, jednak nigdy nie urodziła żadnego dziecka). Choć poświęciła swoją rozwijającą się karierę dla Onassisa, ten taktował ją – jak dowiadujemy się z książki – okrutnie i porzuciła dla innej kobiety – Jackie Kennedy.

Maria Callas po rozstaniu popadła na długo w głęboką depresję.

Książkę ze wspomnieniami o Marii Callas warto przeczytać dlatego, żeby zobaczyć, co kryło się za scenicznym makijażem, aktorską grą i występami pełnymi pasji w tej kruchej kobiecie.

dodaj do

www.ksiazki.wp.pl

Książka „Kapuściński non-fiction” Artura Domosławskiego, wciąż budzi kontrowesje. Dlaczego biografia znanego repotera wywołuje takie emocje?

Krytycy są jednomyślni co do tego, że najnowsza książka o Kapuścińskim to pierwsza tak obszerna i szczegółowa biografia na temat polskiego reportażysty i pisarza. Jest jednak wiele punktów zapalnych, które dzielą czytelników i fanów Ryszarda Kapuścińskiego na dwa przeciwne obozy.

Po pierwsze emocje mogą wzbudzać ideologiczne skłonności z czasów młodości repotera i współpraca ze Służbą Bezpieczeństwa (czemu zaprzecza żona Kapuścińskiego, Alicja), opisane w książce. Z komunistycznych fascynacji Ryszard Kapuściński się uwolnił. Autor książki zawarł więc opowieść o człowieku, który myśli, chce coś zmieniać albo nie ma wpływu na czasy, w których się znalazł i który błądzi, ale swój błąd rozumie.

Innymi budzącymi wiele kontrowersji elementami biografii Kapuścińskiego są informacje na temat życia intymnego reportażysty. Autor wymienia w swojej książce liczne kochanki, jak miał posiadać Kapuściński. Ten fakt jest jeszcze bardziej dramatyczny ze względu na to, że dziennikarz Gazety Wyborczej ponoć nadwyrężył zaufanie wdowy po Kapuścińskim. Przyznał jednak, że było warto.

Do jednych z „najcięższych” do zaakceptowania wątków opowieści o Kapuścińskim należy historia jego córki, która – nie wdając się w szczegóły – nie radzi sobie z życiem. Jak tłumaczył sam autor, chciał on dzięki niej pokazać, jak wiele muszą znieść bliscy wielkich osób, jak muszą borykać się z ich sławą i jak czasem przyćmiewa ich ich blask.

dodaj do

z: www.czarne.com.pl

Raczej czuła matka czy nie dbająca o syna intelektualistka zajęta pracą? Jaka była Susan Sontag? Jak widział matkę jej syn? Tego można się dowiedzieć dzięki książce „W morzu śmierci. Wspomnienie syna”, która ukarze się 2 listopada nakładem wyd. Czarne.

Biseksualistka i filozofka

Susan Sontag była autorką powieści, esejów, sztuk teatralnych oraz scenariuszy filmowych. Otrzymała sporo nagród za swoje bezkompromisowe pisarstwo, w tym Międzynarodową Nagrodę za powieść historyczną „In America”. Była biseksualistką. Słynęła burzliwych związków ze znanymi kobietami, takimi jak Annie Leibovitz. Z jedynego małżeństwa, które zawarła mając 17 lat, miała syna.

Był z matką do końca

David Rieff, dziennikarz, czuwał przy matce, kiedy ta zmagała się z chorobą. Widział jej niezgodę i bunt na to, że i taką wyjątkową osobę może dotknąć ogromne cierpienie. Susan nie wierzyła w to, że kiedykolwiek umrze. Próbowała wielu, także mało jeszcze znanych, sposobów na wyleczenie się z choroby nowotworowej. Zapis jej cierpienia stał się tematem bardzo odważnego, prawdziwego i czułego dziennika autorstwa Davida. Susan Sontag zmarła w 2004 roku.

dodaj do

www.amazon.com

Chociaż aktor znany z filmu „Dirty Dancing” zmarł 14 września, to wciąż o nim głośno – a to za sprawą napisanych wspólnie ze swoją żoną, Niemi, wspomnień z etapów walki z rakiem trzustki pt. „The Time of My Life”.

To niezwykła autobiografia. W tym serdecznym i ciepłym pamiętniku lubiany przez widzów Patrick Swayze – gwiazda filmowa i telewizyjna – którego kariera trwała ponad 30 lat, opowiada o zaciętości, która nie pozwalała mu na poddanie się chorobie. Jego niezłomność i odwaga przemówiła do tłumów fanów i chorych na raka na całym świecie. Drugą autorką książki jest żona Patricka – Lisa Niemi, która była z nim przez 33 lata.

Jednak „The Time of my life” to nie tylko opowieść o tym, jak wygląda bój z ciężką chorobą, która trwała od lutego 2008 roku. To również niezwykła kronika życia i kariery Swayze’go. Wspomina on o swoim wychowaniu w Texasie i długiej drodze, jaką musiał pokonać, by osiągnąć sławę. Opisuje także swoją działalność i przełom, który miał miejsce dzięki filmom „Dirty Dancing” oraz „Duch”. Pamiętnik to także ukłon i hołd oddany jego żonie – jego bratniej duszy, która przetrwała z nim najgorsze chwile i życie poza blaskiem Hollywood’u. W historii Patricka i jego żony przeplatają się dwa życiorysy – jako aktor oddawał się rozrykom Hollywoodu, jako oddany mąż pracował na farmie blisko Los Angeles.

Książka daje nadzieję rodzinom i samotnym oraz pokazuje, że życie to poszukiwanie silnej i wspaniałej miłości.

Autobiografia wychodzi 4 października 2009 roku.

dodaj do